Er zijn van die plekken waar ik meteen zin krijg om te schrijven en een daarvan is in Parijs. Niet alleen vanwege de prachtige straten, de architectuur of de kleine boetiekjes waar ik uren zou kunnen rondkijken, maar vooral vanwege het gevoel dat de stad me geeft. Alsof achter iedere deur een verhaal schuilgaat en iedere voorbijganger een leven heeft dat ik nog niet ken. Als schrijfster vind ik dat misschien wel het mooiste aan Parijs. De stad prikkelt mijn fantasie, laat me wegdromen en brengt me steeds weer op ideeën voor mijn feelgoodroman, die zich deels in Parijs afspeelt. En soms denk ik dat ik daarvoor helemaal niet zoveel nodig heb. Alleen een klein café, een kop koffie en mijn notitieboek.

Soms zijn het niet de grote boulevards of de bekende monumenten die mij het meest verrassen in Parijs, maar juist de kleine plekken waar je bijna achteloos voorbijloopt. Plekken die geen lange rijen kennen, waar geen grote toeristische borden staan, maar waar de ziel van Parijs nog voelbaar is. Square Rapp is zo’n plek.

Zodra ik de Rue Cler in loop, verandert het tempo. Hier lijkt Parijs even minder een stad die je moet bekijken en meer een stad waar het dagelijkse leven voor je ogen afspeelt. De geur van versgebakken brood komt uit de boulangerie, bij de fromagerie liggen de kazen uitgestald en voor de cafés zitten mensen aan kleine tafeltjes. Een krant op tafel, een koffie erbij, gesprekken die alle kanten op gaan.

Van maandag tot en met donderdag, elke ochtend weer. Ik stap uit de trein op Rotterdam Centraal en mijn blik glijdt automatisch naar de overkant van het perron. Daar staat-ie, de Eurostar naar Parijs. En negen van de tien keer heb ik precies dezelfde gedachte. Het is bijna een ritueel geworden.

Als ik in Parijs ben, dan geniet ik altijd intens. Alles wat ik om mij heen zie en beleef, schrijf ik op. Parijs doet wat met mij. Al vanaf het allereerste begin dat ik de stad bezocht, voelde ik een klik en de liefde voor deze stad is alsmaar gegroeid met de jaren en de vele trips naar de stad van de liefde. Parijs geeft me de inspiratie die ik vooral gebruik voor dit blog, maar ook voor het boek dat ik aan het schrijven ben. Een oneindige en grote liefde voor een stad die mij toch elke keer weer weet te verrassen en ik nog lang niet op uitgekeken ben en waar ik hopelijk nog heel vaak kan komen om nog meer joie de vivre momenten in Parijs te beleven en deze met jullie te kunnen delen. 

Na de stille weken van augustus komt de stad langzaam weer op gang. De straten worden drukker, winkels openen opnieuw hun deuren en in de cafés worden de eerste verhalen over de zomer uitgewisseld.

De regen begint niet met een stortbui, maar met een druppel die op het ijzeren balkon tikt, een tweede die langs het raam glijdt als een trage gedachte. Parijs lijkt zich te hullen in een dunne sluier van zilver, alsof de stad even wil schuilen in haar eigen geheimen. Ik trek mijn trenchcoat iets dichter om me heen en stap naar buiten. De lucht ruikt fris, zelfs het geluid van de stad lijkt gedempt, alsof iemand de volumeknop een fractie heeft teruggedraaid. Parijs heeft me inmiddels geleerd dat regen geen spelbreker hoeft te zijn. Misschien zelfs het tegenovergestelde.

Wanneer ik het park binnenloop via de indrukwekkende toegangspoorten aan de Rue de Vaugirard, voelt het alsof ik een andere wereld betreed. Achter mij ligt het levendige Saint-Germain-des-Prés met zijn cafés, boekwinkels en elegante straten. Voor mij ontvouwt zich een groene oase van bijna 23 hectare, waar je heerlijk kunt wandelen, de kinderen bootjes laten varen op de vijver en veel mensen met een boek op een van de beroemde groene stoelen neerstrijken.

Als ik in Parijs ben, dan geniet ik altijd intens. Alles wat ik om mij heen zie en beleef, schrijf ik op. Parijs doet wat met mij. Al vanaf het allereerste begin dat ik de stad bezocht, voelde ik een klik en de liefde voor deze stad is alsmaar gegroeid met de jaren en de vele trips naar de stad van de liefde. Parijs geeft me de inspiratie die ik vooral gebruik voor dit blog, maar ook voor het boek dat ik aan het schrijven ben. Een oneindige en grote liefde voor een stad die mij toch elke keer weer weet te verrassen en ik nog lang niet op uitgekeken ben en waar ik hopelijk nog heel vaak kan komen om nog meer joie de vivre momenten in Parijs te beleven en deze met jullie te kunnen delen.  

Parijs hoef je niet alleen te bekijken, je moet haar beleven. Dwalen zonder bestemming, een klein café ontdekken om de hoek, genieten van een lange lunch of simpelweg zitten op een bankje en de stad aan je voorbij laten gaan. Het zijn juist die kleine momenten die Parijs zo bijzonder maken. Hier gaat het niet om zoveel mogelijk zien, maar om voelen, ontdekken en genieten. Ervaar met mij het echte joie de vivre in Parijs.

Terwijl de meeste toeristen haastig richting de Notre-Dame of het Louvre lopen, blijf ik staan bij de donkergroene houten kisten van de bouquinistes, de Parijse boekenverkopers.

Er zijn plekken in Parijs waar ik telkens weer naartoe terugkeer als ik in Parijs ben. Place Dauphine is zo'n plek. Vaak loop ik vanaf de Pont Neuf de smalle Rue Henri Robert in. Het is bijna onmogelijk om niet even stil te vallen wanneer het plein zich langzaam opent. Alsof iemand de drukte van Parijs achter je dichttrekt. Geen lawaaierige boulevards, geen eindeloze stroom toeristen, maar een rustig driehoekig plein waar de bomen voor verkoeling zorgen en de gevels verhalen lijken te vertellen.