Er zijn van die plekken waar ik meteen zin krijg om te schrijven en een daarvan is in Parijs. Niet alleen vanwege de prachtige straten, de architectuur of de kleine boetiekjes waar ik uren zou kunnen rondkijken, maar vooral vanwege het gevoel dat de stad me geeft. Alsof achter iedere deur een verhaal schuilgaat en iedere voorbijganger een leven heeft dat ik nog niet ken. Als schrijfster vind ik dat misschien wel het mooiste aan Parijs. De stad prikkelt mijn fantasie, laat me wegdromen en brengt me steeds weer op ideeën voor mijn feelgoodroman, die zich deels in Parijs afspeelt. En soms denk ik dat ik daarvoor helemaal niet zoveel nodig heb. Alleen een klein café, een kop koffie en mijn notitieboek.
Waar mijn fantasie de vrije loop krijgt
Ik stel me weleens voor hoe ik op een ochtend door Parijs wandel, zonder een duidelijke bestemming. Ik sla een zijstraat in, blijf even staan bij een etalage en besluit uiteindelijk ergens naar binnen te gaan. Een klein café, misschien verscholen in een straatje waar je anders snel aan voorbijloopt.
Ik kies een tafeltje bij het raam, bestel een koffie en misschien ook wel een croissant en kijk naar het leven buiten. Terwijl de Parijzenaars en toeristen voorbijlopen en iemand op het terras zijn krant openslaat, dwalen mijn gedachten vanzelf af. Wie zijn die mensen? Waar komen ze vandaan? Wat speelt er zich af in hun leven? Voor een ander is het misschien gewoon een ochtend in Parijs. Voor mij als schrijfster is het een uitnodiging om te fantaseren.
Misschien zie ik een vrouw die me doet denken aan Aimée, het hoofdpersonage van mijn roman. Een jonge vrouw die haar weg probeert te vinden, die nieuwsgierig is naar de verhalen van anderen en ondertussen ook steeds meer over zichzelf ontdekt.
Ik vraag me af waar Aimée zou gaan zitten. Welk café zou haar favoriete plek worden? Zou ze er met haar notitieboek naartoe gaan om over haar dromen te schrijven? Voor ik het weet, zit ik niet meer alleen aan een cafétafeltje. In mijn gedachten zit Aimée tegenover me.
Wat ik zo leuk vind aan het schrijven van een roman, is dat inspiratie en verbeelding voortdurend door elkaar lopen. Een straat die ik tijdens een bezoek aan Parijs heb ontdekt, kan zomaar de plek worden waar mijn personage een belangrijke beslissing neemt. Een mooie etalage kan me op een idee brengen voor een scène waarin mode een rol speelt. En een park waar ik graag zou willen zitten, kan veranderen in een plek waar Aimée even op adem komt.
Ik hoef niet alles precies zo over te nemen als ik het in werkelijkheid zie. Juist dat vind ik bijzonder. Ik kan elementen uit verschillende plekken samenbrengen en er mijn eigen Parijs van maken.
Dat is het fijne van feelgoodverhalen: je weet dat er moeilijkheden, twijfels en geheimen zullen zijn, maar ergens hoop je ook op die kleine momenten die alles een beetje mooier maken. Een onverwachte ontmoeting, een gesprek dat je bijblijft of een plek waar je je voor het eerst in lange tijd thuis voelt.
Ik wil dat mijn lezers niet alleen het verhaal van Aimée volgen, maar ook het gevoel krijgen dat ze zelf door Parijs wandelen. Dat ze de geur uit de boulangeries bijna kunnen ruiken, de gesprekken op de terrassen kunnen horen en nieuwsgierig worden naar de straten en plekken die ik beschrijf. Als ik dat gevoel weet op te roepen, heb ik voor mijn gevoel iets bereikt.
Waarom Parijs me blijft inspireren
Ik heb Parijs nooit alleen gezien als een stad die je bezoekt om de bekende bezienswaardigheden te bekijken, hoe mooi deze ook zijn. Wat mij aantrekt, zit juist in de kleine momenten die ik tegenkom zonder het gebruik van een plattegrond. Ik blijf even staan voor een mooie gevel. Ik sla een straatje in zonder te weten waar ik uit zal komen. Snuffelen bij een boekhandel of een vintagewinkel en me afvragen welke verhalen de spullen er zouden kunnen vertellen. Misschien komt het doordat ik zelf graag verhalen schrijf. Ik kijk niet alleen naar wat ik zie, maar vraag me ook af wat erachter zit.
Die nieuwsgierigheid neem ik mee in mijn roman. Aimée is niet alleen op zoek naar antwoorden over een brief die ze heeft gevonden en die geadresseerd is aan haar vader. Ze probeert ook haar eigen plek te vinden. Terwijl ze meer ontdekt over haar familieverleden, leert ze stukje bij beetje ook zichzelf beter kennen.
Dat vind ik een van de mooiste kanten van schrijven: soms ontdek je tijdens het uitwerken van een personage dat een verhaal over veel meer gaat dan je aanvankelijk dacht. Over familie en geheimen, bijvoorbeeld. Over opnieuw beginnen, durven kiezen en ontdekken wat werkelijk belangrijk voor je is.
Heb je weleens een plek bezocht die je zo inspireerde dat je er meteen een verhaal bij bedacht? Ik ben benieuwd, want juist die kleine plekken en momenten kunnen soms de mooiste verhalen opleveren.
Reactie plaatsen
Reacties