Wanneer ik het park binnenloop via de indrukwekkende toegangspoorten aan de Rue de Vaugirard, voelt het alsof ik een andere wereld betreed. Achter mij ligt het levendige Saint-Germain-des-Prés met zijn cafés, boekwinkels en elegante straten. Voor mij ontvouwt zich een groene oase van bijna 23 hectare, waar je heerlijk kunt wandelen, de kinderen bootjes laten varen op de vijver en veel mensen met een boek op een van de beroemde groene stoelen neerstrijken.
Dit is mijn plek in Parijs: het Jardin du Luxembourg.
Een korte historie
De geschiedenis van de Jardin du Luxembourg begint in 1612, toen Marie de' Medici opdracht gaf voor de aanleg van de tuin. Na de moord op haar echtgenoot, koning Hendrik IV, wilde zij een paleis laten bouwen dat haar herinnerde aan haar jeugd in Florence. Het Palais du Luxembourg werd haar nieuwe thuis en de tuin eromheen moest de sfeer oproepen van de Italiaanse tuinen uit haar jeugd. Als ik door de brede lanen slenter, kan ik me bijna voorstellen hoe Marie de’ Medici hier eeuwen geleden rondliep. Een koningin die heimwee had naar haar geboortestad en een stukje Italië naar Parijs wilde brengen. Misschien is dat ook waarom de tuin nog steeds zo’n bijzondere sfeer heeft: hij voelt niet alleen Frans, maar draagt ook een vleugje Toscane in zich.
De perfecte plek voor een Parijse pauze
Wat ik zo mooi vind aan de Jardin du Luxembourg is dat iedereen er zijn eigen stukje Parijs vindt. Op een zonnige ochtend zie je studenten van de nabijgelegen universiteiten met hun boeken op het gras zitten. Parijzenaars lezen de krant op een stoel in de schaduw. Kunstliefhebbers bewonderen de beelden die verspreid door de tuin staan. En toeristen maken natuurlijk een foto van de beroemde vijver met de kleine zeilbootjes. Een vrouw die een prachtige tekening maakt van het park.
Het zijn die kleine scènes die Parijs voor mij zo bijzonder maken.
De verborgen verhalen van de tuin
De Jardin du Luxembourg is niet zomaar een mooi stadspark. Achter de paden en beelden schuilen eeuwen aan verhalen.
In de tuin staan meer dan honderd beelden, waaronder de beroemde reeks Franse koninginnen en beroemde vrouwen uit de Franse geschiedenis. Ook vind je er de prachtige Medici-fontein, een romantisch stukje uit de 17e eeuw dat bijna verborgen lijkt tussen het groen. De fontein werd oorspronkelijk ontworpen voor Marie de’ Medici en is een van de meest sfeervolle plekken van de tuin. Vooral op rustige momenten, wanneer het water zachtjes stroomt en de bomen hun schaduw werpen over het bassin, voelt het alsof de tijd hier even heeft stilgestaan.
Voor mij als schrijver is zo’n plek natuurlijk een bron van inspiratie. Ik vraag me altijd af welke verhalen zich hier hebben afgespeeld. Welke liefdesbrieven zijn hier geschreven? Welke gesprekken zijn gevoerd op een bankje langs het pad? Welke Parijzenaars kwamen hier vroeger naartoe om even aan hun dagelijks leven te ontsnappen?
Als ik in Parijs ben, zit ik altijd even hier.
Mijn favoriete moment in de Jardin du Luxembourg
Mijn favoriete moment in de tuin is vroeg in de ochtend. Parijs is dan nog niet helemaal wakker. De terrassen vullen zich langzaam, de straten zijn rustiger en het zachte ochtendlicht valt door de bomen.
Ik haal een koffie bij een café in de buurt en wandel op mijn gemak naar het park. Een stoel in de zon. Een goed boek. Het geluid van bladeren in de wind. Een paar minuten kijken naar het leven dat aan je voorbijgaat.
Parijs hoef je niet altijd te ontdekken door zoveel mogelijk te doen. Soms ontdek je de stad juist door even niets te doen.
Voor mij is de Jardin du Luxembourg meer dan een stadspark in het zesde arrondissement. Het is een plek om inspiratie op te doen, om herinneringen te maken en om even te leven zoals een echte Parisienne: langzaam, bewust en met aandacht voor de kleine dingen.
Want soms vind je het mooiste stukje Parijs niet op een druk plein of bij een beroemd monument, maar gewoon op een groene stoel in de schaduw van een kastanjeboom.
Reactie plaatsen
Reacties