Van maandag tot en met donderdag, elke ochtend weer. Ik stap uit de trein op Rotterdam Centraal en mijn blik glijdt automatisch naar de overkant van het perron. Daar staat-ie, de Eurostar naar Parijs. En negen van de tien keer heb ik precies dezelfde gedachte. Het is bijna een ritueel geworden.
Wow! Je zou maar in die trein zitten. Binnen 2,5 uur ben je in Parijs! Het klinkt als een avontuur dat elke dag voor het oprapen ligt, en dat maakt het des te verleidelijker. Zou er een stoel vrij zijn? Wat een luxe, die gedachte: over een paar uur kan ik het Parijse straatbeeld op de kiek zetten en me onderdompelen in het Parijse leven. Gewoon, zonder veel gedoe. Het is alsof de stad op mij wacht, klaar om me te inspireren.
En dan, zonder dat ik het kan stoppen, dwalen mijn gedachten af naar een pittoresk terras. De zon schijnt, het geluid van het straatleven mengt zich met het gerinkel van bestek op de bistrotafels. Petit déjeuner met een warme croissant, een café crème, misschien wat vers fruit. Ja, dat klinkt perfect. En het mooiste? Het is allemaal binnen handbereik. Ik zou over 2,5 uur nog een beetje kunnen slenteren langs de Seine, een boek in mijn tas, de Eiffeltoren als mijn uitzicht. Wat een gedachten, toch? De spontane vrijheid van Parijs, de stad die altijd uitnodigt tot avontuur en nieuwe ontdekkingen.
Dan gaat mijn brein toch weer terug naar de realiteit. Had ik afspraken vandaag? En die chili con carne die ik vanavond wilde maken? Ja, het gehakt ligt al in de koelkast. En stel je voor dat ik de hele dag in Parijs ben, wie gaat er dan voor de boodschappen zorgen? Of nog belangrijker: wie zorgt voor het eten?
De gedachten komen en gaan. “Je leeft maar een keer” komt in me op, en hoewel ik weet dat ik mezelf met dit soort romantische ideeën nooit moet verliezen, komt er toch een bepaald soort gevoel van vrijheid omhoog. Maar dan is daar dat stemmetje in mijn hoofd: “Je hebt geen schonen kleren of tandenborstel bij je, maar die koop je wel bij de Monoprix, toch?”
Die praktische, verantwoordelijke kant van mij wint uiteindelijk altijd. Nee, ik stap niet in. Ik blijf, voor nu, gewoon op het pad dat ik al heb uitgestippeld. Ik heb de chilischotel die ik vanavond ga maken, de was die gedaan moet worden, en het idee van een spontane vlucht naar Parijs voelt ineens wel heel ver weg.
Maar… misschien over een paar weken?
Misschien kan ik dan eindelijk het plan doorzetten, de trein naar Parijs nemen, door de stad wandelen, een boek lezen in de Jardin du Palais Royal en vintage shoppen in Le Marais.
Wie weet? Parijs is altijd een idee, en misschien ben ik de volgende keer wél die reiziger die de spontaniteit omarmt. Voor nu blijft het een droom die ik koester tijdens mijn dagelijkse treinreis.
Reactie plaatsen
Reacties